Dopamine, wat een geluk

Dopamine, in de volksmond ‘een geluksstofje van ons beloningssysteem’, geeft in feite de belofte van een beloning. Het lichaam maakt zelf dopamine aan in voldoende hoeveelheid en wordt via receptoren dóórgegeven. Maar. Maar doordat bepaalde middelen (m.n. cocaïne en alcohol) het dopamine level doen stijgen, zal het aantal receptoren afnemen. (Het is niet nodig om het overdonderend aanbod dóór te geven, de afname van de receptoren is eigenlijk een beschermende reactie van het lichaam.) Zodra men stopt met middelengebruik zal het aantal receptoren te laag zijn (gelukkig tijdelijk) waardoor men denkt dat ‘de depressie maant om te gebruiken’. Werd iemand nou depressief waardoor verslaving een kans kreeg, of raakte hij verslaafd en creëerde hij daardoor zelf zijn depressie? Hoe de belofte van beloning werkt, is heel mooi te zien in het volgende filmpje:

Geef een reactie