Logo Wil's Kracht Verslavingszorg mobiel

“Ervaringsverhalen”

Iconen anoniem-01

Man – 52 jaar
verslavingen

Wie zoekt, zal zoeken.

Zolang ik me kan herinneren heb ik een leegte ervaren. Ik zocht, maar ik wist niet wát. Het ultieme koopje, de ultieme ervaring, de ultieme partner?
Een prestatie waar niemand omheen kan?

Ik zocht maar vond het nooit. Blowen en drank gaven niet de rust en tevredenheid die ik zocht; cocaïne en xtc gaven niet de kick die ik zocht.

In gesprek met Wilma legde ze me de functie van dat zoeken uit. Dat was in het begin niet grappig, maar EINDELIJK had ik een begin gevonden.

Ik kon veel vertellen, maar hoefde nooit uit te leggen. Ze begreep. Ze liet me zien hoe ik de controle over anderen en het leven stevig vast probeerde te houden en dat ik bezig was geweest met hoe de wereld zich aan mij zou geven. Ze hielp me om vanuit andere perspectieven te kijken naar mezelf en mijn situaties. En naar de wereld buiten mijn belangrijke MIJ.

Mijn leven heeft een omslag gemaakt. Mijn doel werd van: ‘mijn zin krijgen’ nu gedraaid naar ‘ zinvol leven’. En het bijproduct was dat ik gelukkiger ben geworden. Dit was me in mijn eentje nooit gelukt.

Iconen anoniem-02

Vrouw – 41 jaar
alcoholverslaving

Bij de hulpverleners die ik tot nu toe ben geweest, kwam ik om een ‘quick fix’ te halen. Ik wilde me blij voelen. Iemand. Speciaal. Daar trapte Wilma niet in. Zonder hard te zijn en zonder te laten zien ‘wat ik allemaal anders had kunnen doen zodat het beter zou gaan’ , ging ze helpen kijken naar mijn zorgen, angsten en twijfels.

Nog nooit had ik laten zien dat ik eigenlijk een bang vogeltje ben, achter een masker van toneel en kracht. Niemand mocht weten dat ik me een Niemand voelde, niet gehoord en niet gezien. Iemand die er niet toe doet.

Terugkijkend is het onvoorstelbaar hoe bang en onzeker ik geweest ben. Ik had een hekel aan mezelf, aan mijn lichaam, aan mijn karakter en aan iedereen die zoveel makkelijker met het leven omging dan ik dat kon. Hoe lang ben ik wel op de vlucht geweest voor mijn gevoelens! Ik wilde weg bij mijzelf.

Tegenwoordig zet ik mijn wilskracht niet meer in om tegen mezelf en tegen het leven te vechten; ik zet mijn wilskracht in om goed te zijn voor mijzelf. Dat heeft niets met egoïsme te maken; sinds ik met mijzelf door één deur kan, hoef ik anderen niet meer te gebruiken om me goed te voelen. Ik heb geen (vlucht)middel meer nodig. Het is fijn om mezelf te zijn!

Iconen anoniem-02

Vrouw – 34 jaar
alcoholverslaving

Mijn jeugd kan kort samengevat worden in enkele woorden:
Schone schijn, geheimen, incest, eenzaamheid.

Het viel me niet mee om vrouw te worden of te genieten. Ik voelde me anders dan anderen. Ik was niet anders, ik was anders geworden. Mijn zelfrespect, mijn vertrouwen en mijn persoonlijkheid waren beschadigd, zo niet vernield.

Ik heb van alles geprobeerd om erkenning te krijgen: ik behaalde hoge cijfers en mooie diploma’s, ik werkte hard. Hoeveel waardering ik ook kreeg, het was nooit genoeg. Ik had onrust. Ik wilde me gelukkig voelen en vond ontspanning in alcohol.

Ik wil niet mijn jeugd de schuld geven van mijn alcoholverslaving, de vlucht in drank was mijn onhandige oplossing voor het ongelukkig zijn. Natuurlijk werd mijn ‘oplossing’ nu mijn probleem!

Stoppen met alcohol is één ding, met mijzelf aan de slag gaan is een ander ding. Alles waar ik aan moest werken had ik op sterk water gezet en lag dus op me te wachten. Door de gesprekken kwam steeds weer naar voren: Ik hoef me niet te schamen voor wie en hoe ik ben. Ik ben niet schuldig aan mijn verleden. Ik ben wél verantwoordelijk voor de keuzes die ikzelf maak. Gek genoeg was het moeilijkste voor mij om mezelf te gunnen wat ik nodig had, om er te mogen zijn.

In mijn jeugd was ik slachtoffer geweest, in de alcohol had ik die slachtofferrol geconserveerd. Het kostte me moeite om dat te willen zien en die rol los te laten. Het kostte me moeite om de erkenning niet meer te zoeken. Gelukkig is er hulp, soms hoef je niks uit te leggen.

Iconen anoniem-01

Man – 21 jaar
Cocaïne

“Stoppen moet je zélf doen, maar je hoeft het niet alléén te doen.”

Hoe vaak Wilma mij niet op het hart heeft gedrukt om, télkens als ik zucht had naar mijn middel, contact te zoeken. Met een maatje, met een goede vriend die mijn probleem kent, met Wilma zelf.

Contact maken met mensen was een uitdaging op zich; isoleren was mijn vlucht, mijn ‘veiligheid’ en mijn valkuil. Cocaïne was van ‘tijdverdrijf’ en recreatief gebruik veranderd in een veeleisende baas, en ik gebruikte het middel in mijn eentje. In alle eenzaamheid, het was geen gezellige periode.

Wilma is zó enthousiast, zó gedreven! Bijna stuitend…..maar ze sleepte me maar mooi wel door een rotperiode heen: erkennen dat ik een serieus probleem had en werkelijk het roer omgooien. Zij zag dat ik er toe doe, vóór ik het zelf zag. En nu, enkele maanden later, heb ik haar niet meer nodig. Ik heb nu mijn eigen netwerk en hulptroepen.
Ik doe er toe! Ik hoop dat ik die troep nooit meer nodig heb om ‘het leven aan te kunnen’!

® Wil’skracht verslavingszorg | Alle rechten voorbehouden | Privacyverklaring

Ontwikkeling en vormgeving ZAINZ media

© Wil’skracht verslavingszorg
Alle rechten voorbehouden
Privacyverklaring

Ontwikkeling en vormgeving ZAINZ media