Verslavingsgevoeligheid

Sinds de wetenschappers een gen voor verslavingsgevoeligheid ontdekt hebben, is onder verslaafden de verwachting ontstaan dat verslaving uit de taboe – sfeer gehaald zou worden. Dat is tot op heden niet gebeurd.
Mensen vertellen wel makkelijk dat een bepaalde serie op tv als een verslaving ervaren wordt, of niet af kunnen blijven van bepaald snoep………. maar verslaafden? Bah! Mensen zonder wilskracht zijn het! Ontspoord!

Het is jammer voor de mensen die hun heil hebben gezocht in middelen en die achteraf daar niet mee kunnen stoppen. Ze zijn verslaafd geraakt hoewel ze dat nooit het plan was. Hoe het afliep is bekend; ze werden niet echt mooier of geloofwaardiger in hun gebruik.

Niet bekend is dat ongeveer 10% van de bevolking drager is van een gen voor verslavingsgevoeligheid. Wanneer je dit combineert met een onhandige copingstijl, nl. probleem-vermijdend gedrag en die combi weer toepast op een categorie mensen die met een rugzakje rondlopen waar ze niet over durven praten……. dan rolt daar vanzelf een groep mensen uit die een groter risico loopt om verslaafd te raken dan de rest van de bevolking. En dat heeft met wilskracht dus niets te maken.

Het vooroordeel zal niet zomaar verdwijnen. Dat is trekken aan een dood paard. Het zou al helpend zijn als mensen, wanneer ze ontdekken dat het ‘gelukt’ is om een verslaving te ontwikkelen, zo vroeg mogelijk ondersteuning vragen. Het zou letterlijk veel ellende, eenzaamheid en schaamte helpen voorkómen.

Geef een reactie